دعا

خدا به ما حكم مى كند تا دعا كنيم. اين حكم در بسيارى از آيات عهد جديد تكرار شده است كه چند نمونه از آنها را مورد توجه قرار مى دهيم. بيدار باشيد و دعا كنيد ( لوقا 36:21, مرقس 38:14), با شكرگزارى دعا كنيد (فيليپيان 6:4, كولسيان 2:4), به روح دعا كنيد (اول قرنتيان 15:14), هميشه دعا كنيد و از آن دست نكشيد ( لوقا 1:18).

در ضمن, ما دعا مى كنيم تا با خدا مشاركت و مصاحبت داشته باشيم. دعا براى ما تنها يك در خروج اضطرارى براى فرار از مشكلات, خشنود ساختن خود و نايل آمدن به اهداف خودخواهانه نيست. دعا, تلفن مستقيم بين ما و خدا است كه توسط آن با خدا ارتباط و مشاركت برقرار مى كنيم. در طى دعا, ما از نظر روحانى تغذيه شده, جهت يك زندگى پيروزمندانه تقويت مى شويم و جرأت و دليرى لازم شهادت موثر براى مسيح را در خود حفظ مى كنيم.

دعاى خاص بر مبناى كتاب مقدس باعث ايجاد تغيير و تحول مى گردد. اين نوع دعا كسانى را كه دعا مى كنند چنان دگرگون مى سازد كه به خدا اين فرصت و آزادى را مى دهد كه اراده خويش را به آنها مكشوف سازد. دعا, قدرت عظيم خدا را نيز براى تغيير مسير و روند طبيعت, زندگى بشر و ملل, آزاد مى سازد. دعاهاى وفادارانه ايمانداران پر از روح كه در تاريخ و كتاب مقدس به ثبت رسيده, مصداق اين حقيقت است.